Desolation Blog

Bob Dylan 1961

2010-02-04T13:02:00.000-08:00

Bob Dylan'ın New York'taki ilk günlerinde çekilmiş bir fotograf

Copyright: Getty Images

Young Bob

2010-02-03T12:16:00.000-08:00

Fotograf: John Cohen

Talkin' New York

2010-02-01T14:17:00.000-08:00

Ramblin' outa the wild West,
Leavin' the towns I love the best.
Thought I'd seen some ups and down,
"Til I come into New York town.
People goin' down to the ground,
Buildings goin' up to the sky.

Wintertime in New York town,
The wind blowin' snow around.
Walk around with nowhere to go,
Somebody could freeze right to the bone.
I froze right to the bone.
New York Times said it was the coldest winter in seventeen years;
I didn't feel so cold then.

I swung on to my old guitar,
Grabbed hold of a subway car,
And after a rocking, reeling, rolling ride,
I landed up on the downtown side;
Greenwich Village.

I walked down there and ended up
In one of them coffee-houses on the block.
Got on the stage to sing and play,
Man there said, "Come back some other day,
You sound like a hillbilly;
We want folk singer here."

Well, I got a harmonica job, begun to play,
Blowin' my lungs out for a dollar a day.
I blowed inside out and upside down.
The man there said he loved m' sound,
He was ravin' about how he loved m' sound;
Dollar a day's worth.

And after weeks and weeks of hangin' around,
I finally got a job in New York town,
In a bigger place, bigger money too,
Even joined the union and paid m' dues.

Now, a very great man once said
That some people rob you with a fountain pen.
It didn't take too long to find out
Just what he was talkin' about.
A lot of people don't have much food on their table,
But they got a lot of forks n' knives,
And they gotta cut somethin'.

So one mornin' when the sun was warm,
I rambled out of New York town.
Pulled my cap down over my eyes
And headed out for the western skies.
So long, New York.
Howdy, East Orange.

New York 1962

2009-09-12T05:36:00.000-07:00

Bob Dylan'ın İlk Kaydı

2009-09-08T05:32:00.000-07:00

Bob Dylan ilk grubunu St.Paul'de yaz kampındaki arkadaşları Larry Kegan ve Howard Rutman ile kurdu. Bu bir a capella grubuydu. Kendilerine The Jokers adını verdiler ve piyano bulabildikleri her yerde çalmaya başladılar. özellikle okul balolarında çalıyorlardı ve Bobby Zimmerman müzik yapmanın kendisine kattığı cazibenin artık farkındaydı. Larry kegan o günleri şöyle hatırlıyor: "Bob bana eğer şarkı söyleyebiliyorsan ve/veya birşeyler çalabiliyorsan ihtiyacın olan herşeye ulaşabilirsin. Yemek, kalacak yer, seyahat, kız arkadaş..."
Anneleri çocuklar için kırmızı gri renkte, önlerinde Jokers yazan bir örnek yelekler diktiler. Howard Rutman, "Fazlasıyla hırslıydık ve birşeyler yapmak istiyorduk," diye hatırlıyor.
1956 yazında Bob, Rutman ve Kegan 5 dolar ödeyerek bir 78 rpm kaydı gerçekleştirdiler. Bob piyano çalıyordu ve diğerleriyle birlikte Be-Bop-a-Lula ve Earth angel gibi şarkıları içeren bir medley seslendirdiler.Bu Bob Dylan'ın yaptığı ilk müzik kaydıydı.

Jack Dempsey

2009-09-08T04:00:00.000-07:00

Lou Levy, Leeds Müzik Yayınları şirketinin en tepesindeki adam, beni Batı 70. Caddedeki Pythian Temple’a bir taksi ile götürdü ve Bill Haley’in Rock Around the Clock’ı kaydettiği cep stüdyolarını gösterdi. Oradan da 58. cadde ve Broadway’in köşesindeki Jack Dempsey’in restoranına indik ve yüzü ön pencereye dönük, kırmızı deri döşenmiş oturma grubuna yayıldık.

Lou beni Jack Dempsey ile tanıştırdı, efsanevi boksör. Jack yumruğunu bana doğru sıktı.

“Ağırsiklet bir çocuk için çok zayıf görünüyorsun. Biraz kilo alman lazım. Biraz iyi giyinmen lazım, daha şık görünmelisin. – ringe çıktığında bu kıyafetlere ihtiyacın olacağından değil – birine çok sert vuruyor olmaktan korkmamalısın.”

“Bu çocuk boksör değil, Jack. O bir şarkı yazarı ve yakında kendi şarkılarını yayınlayacak.”

“Oo, tamam, umarım yazdıklarını duyarım bir gün. Sana iyi şanslar, evlat.”

Bob Dylan Chronicles Vol.1

Bob Dylan

by Pocket Books,2005

Çeviri: Bülent Çallı

Bob Dylan Bootleg #2 Almost Went To See Elvis

2009-09-07T08:06:00.000-07:00

1997'de gün ışığına çıkan bu kayıtların bir kısmı Nashville Skyline albümünün kayıtlarından 3 gün sonra CBS Stüdyolarında Nashville Skyline'ın prodüktörü Bob Johnson tarafından alınmış. 1970 yılındaki materyaller ise yine CBS nin bu kez New York stüdyosunda ve yine Bob Johnson tarafından kayıda alınmış. 1969'daki kayıtlarda Carl Perkins, Johnny Cash, Billy Wotten (gitar) Marshall Grant (bas) W.S. Holland (davul) yer alırken, 1970 kayıtlarında ise George Harrison, Charlie Daniels (bas & gerivokal) Billy Mundi (davul) ve *Bob Johnson (piyano) yer alıyor.

Nashville, 1969:
Ghost Riders In The Sky
Cupid
All I Have To Do Is Dream
Gates Of Eden
I Threw It All Away
I Don't Believe You
Matchbox (Carl Perkins)
True Love (Carl Perkins)
Telephone Line +
Fishing Blues (frag.) (Henry Thomas) (1)
Honey Just Allow Me One More Chance
Rainy Day Women #12 & 35
New York, 1970:
Song To Woody
Mama You Been On My Mind *
Don't Think Twice [inst]*
Yesterday (Lennon/McCartney) *
Just Like Tom Thumb's Blues *
Da Doo Run Run (Barry/Spector)*
One Too Many Mornings [inst]*
One Too Many Mornings *

http://rapidshare.com/files/62806464/AWTSE.zip

Bob Dylan Kitapları #2 KRONIKE PRVI DIO

2009-09-07T07:43:00.000-07:00

Bob Dylan'ın otobiyografisi Chronicles Vol.1'in Hırvatça çevirisi. Algoritam yayın evi tarafından 2007yılında yayınlanmış. Orjinali ile aynı kapak tasarısı kullanılmış.

Nick Manoloff İspanyol Gitar Metodu

2009-09-07T07:16:00.000-07:00

1952'de Bob Dylan gitarla ilgili ilk temel bilgileri bu kitaptan çalışarak edinmeye başlamıştı.

Cathy'yi Becermek

2009-09-07T05:56:00.000-07:00

Tom Makem'in Irish Pavillion'undaki gecede ünlü Clancy Brothers'tan Liam Clancy de vardı. Bob dylan'ın masasında oturuyorlardı. Bob Dylan'ın elinde bir kadeh beyaz şarap vardı. Yakınında Ronnie Wood, Eric Clapton ve George Harrison oturuyorlardı. Bir kaç dakika önce Liam Clancy Bob dylan'a onun şarkılarının İrlanda aksanıyla ve müziğiyle düzenlenecek versiyonlarından oluşan bir albüm için fikrini almaya çalışmıştı. "Yapar mısın bunu, yapar mısın?" diye sormuştu Dylan Liam Clancy'ye. "Karşı çıkmaz mısın?" "Liam, anlamıyorsun değil mi dostum," dedi Dylan. Arada bir önünceki Guinness'ten de yudumluyordu beyaz şarabın yanında. "Sen benim kahramanımsın." Belki de bu konuşmalardan cesaret alan Clancy yıllardır kafasının içinde dönüp duran bir soruyu gün ışığına, ya da Tom Makem gecesinin karanlığına çıkardı. "Bobby, Cathy'yi beceriyor muydun?"
Gençlik yıllarında, Greenwich Village'deyken Liam Clancy'nin Cathy adında bir kız arkadaşı vardı ve Clancy onun kadınları düşkünlüğü bilinen Bob Dylan'la bir macerası olduğundan şüpheleniyordu.
Bob Dylan bu soru karşısında ardıç kuşu yumurtasından da mavi olan gözleri Clancy'ye dikti. Clancy sonunda gerçekleri duyacağını anlamıştı. "O seni seviyordu dostum," diye cevapladı. "Ama çok yalnızdı. İtiraf etmeliyim dostum, onu mutlu ettiğim zamanlar oldu, evet." Clancy gerçekten incinmişti. Masadaki herkes onun yüzüne bakınca bu burukluğu gördüler. Kardeşleri ile turnedeyken bıkmadan usanmadan aşk mektupları gönderdiği kız meğerse o sırada New York'ta bebek yüzlü Bob Dylan'la işi pişiriyordu. İşte bunu düşünmek gerçekten acı vericiydi. Ama o an, Makem'in yerinde ikisi de bu yüzden dövüşemeyecek kadar yaşlıydılar. Dövüşmek yerine Clancy bir gitarı kaptı dayalı durduğu duvardan ve Dylan'a fırlattı. "Hadi bakalım, bana bir şarkı çal." Gençliklerinde Lion's Head'te ya da White Horse tavernasında böyle yaparlardı. Gecenin sonunda gitar elden ele dolaşır ve herkes birşeyler çalardı.
"Bunu yapmıyorum artık," dedi Dylan.
"Bunu yapmak için çok mu ünlüsün artık, soktuğumun starı," dedi Clancy. "Bana bu boku çevirme Dylan. Bana bir şarkı söyle, çünkü bizim yaptığımız iş budur, her zaman!"
Bunun üzerine Bob Dylan gitarı aldı ve Roddy McCorley'i çalmaya başladı. Bu onun o yıllarda Liam Clancy'den öğrendiği bir şarkıydı.

Bob Dylan Kitapları #1 BOB DYLAN

2009-09-07T05:16:00.001-07:00

Katalan dilinde yazılan bu kitap David Castillo tarafından kaleme alınmış ve Bob Dylan'ın hayat hikayesini konu alıyor. 1993 yılında Edicions 62 tarafından yayınlanan kitap 156 sayfadan oluşuyor.

Bob Dylan Yorumları #1 My Back Pages - Ramones

2009-09-07T04:46:00.001-07:00

Bob Dylan'ın 1964 tarihli Another Side Of Bob Dylan albümünde yer alan My Pack Pages 1993 yılında New Yorklu efsanevi punk grubu Ramones tarafından da yorumlanmıştı. Cover parçalardan oluşturdukları Acid Eaters albümünde bu şarkı, albümün en dikkat çekici parçalarından biridir. Elbetteki Ramones'in yorumu hızlı metronomu, gürültülü gitarları ve vahşi vokalleri ile şarkının orjinal halinden çok uzak bir gezegene denk geliyor olsa da, sanki orjinal bir punk şarkısıymış gibi (ve belki de öyledir) doğal bir halde ve patlayan bir enerji ile çalınıp kaydedilmiş olması bu şarkıyı hem kendi başına, hem de grubun kariyerinde önemli bir işaret taşı haline getiriyor. Şarkı grubun daha sonra yayınlanan Ramones Mania Vol.2 ve Chrysalis Years gibi toplama albümlerinde de kendine yer buldu. Eğer sadece Bob Dylan ve türevlerini seven bir Dylan hayranıysanız şarkıyı duyunca yadırgayabilirsiniz, ancak benim gibi diğer elektrikli türlere de meyiliniz var ise, bu versiyonu sizin için paha biçilmez bir değerli taş gibidir.

Bob Dylan Newport'ta

2009-09-07T03:54:00.001-07:00

Fotograf: David Gahr

Bob Dylan Bootleg #1 Acoustic Troubadour

2009-09-07T02:52:00.000-07:00

Bob Dylan'ın CBS Records ile anlaşma imzalamasından hemen sonra New York'taki Kafe performanslarında yapılmış kayıtları içeren harika bir bootleg. Her ne kadar Dylan albüm anlaşması yapmış olsa da bir süre daha Kafe performanslarına devam etmişti. Burada yer alan parçalarda en dikkat çeken 2 tanesi, Woody Guthrie'nin 1913 Massacre'ı ve de Bukka White'ın 'Fixin' to Die' şarkısı. Bob Dylan ilk albümünde Song To Woody şarkısınının melodisini 1913 Massacre'dan almıştı ve de bilindiği gibi yine ilk albümünde Fixin To Die'a da yer vermişti. Bu ilk dönem şarkıların yanı sıra 1971 Bangladesh konserinden Love Minus Zero ve Hard Rain's A-Gonna Fall ile Blood On The Tracks albümünün orjinal test baskılarından Idiot Wind ve Lily Rosemary And The Jack Of Hearts'a da koleksiyonda yer verilmiş. Bootleg Vitogone tarafından 1990 yılında yayınlanmış.

Pretty Peggy-O (Trad arr Dylan)
In The Pines (Leadbelly)
Gospel Plow (Trad)
1913 Massacre (Woody Guthrie)
Backwater Blues (Bessie Smith)
Young But Daily Growin' (Trad)
Fixin' To Die (White)
Love Minus Zero
Hard Rain's A-Gonna Fall
Idiot Wind
Lily Rosemary And The Jack Of Hearts

http://rapidshare.com/files/62674146/AT.zip

Tommy Makem'in Yeri,1992

2009-09-07T02:19:00.000-07:00

Bob Dylan'ın 30. sanat yılını kutladığı konserinden sonra Sony firması Bob Dylan ve konsere katılan onlarca ünlü davetli ve müzisyen için New York'ta bir konser sonrası partisi düzenlemişti. Bu parti için ayarlanan yerler Waldorf-Astoria oteliydi. Ancak Bob Dylan oraya gitmek istemedi. "Ben Tommy Makem'in yerine gidiyorum dedi ve çekti gitti. Planların hemen değişmesi gerekiyordu, gerekli ayarlamalar yapıldı ve bu küçük folk klubü bir geceliğine Dylan ve dostları için kapatıldı. Mekan elbette ki çok küçüktü ve işin aslı kimse için yeterli yer yoktu. Ancak 150 kişi alabilen bu yerde öncelik müzisyenlere ve de dikkate değer özel konuklara verilebildi. Şirket yetkilileri, diğer organizatörler kendilerine zar zor yer bulabiliyorlardı. Tommy Makem bileti olmadığı için kapıdaki güvenlik tarafından durduruldu. "Ben bu mekanın sahibiyim," dese de içeri girebilmek için bir bilet bulmak zorunda kaldı.

Joan ve Bob

2009-09-02T11:00:00.000-07:00

Joan Baez ve Bob Dylan, Hard Rain'in televizyonda yayınlanan görüntülerinden.

Bir Dolar Artı Çizburger

2009-08-19T07:35:00.000-07:00

Cynthia Gooding, WBAI (NewYork) ile Radyo Röportajı
1962

Bob Dylan, şu anda yirmi yaşında olmalısın.

Evet, yirmi yaşında olmalıyım...

Minneapolis’teyken rock & roll şarkıcısı olacağını düşünüyormuydun?

Ben o yaştayken neredeyse hiçbirşey yapmıyordum, çalışıyordum sanırım, okula gidiyormuş gibi yapıyordum – Güney Dakota’dan geldim, bu üç yıl önceydi... evet, Sioux Falls’tan geldim, orası Mississippi nehrini bulmak için fazla gitmenize gerek olmayan tek yerdir. Kasabanın hemen yanından akar.

Greenwich Village’deki kafelerde hiç çalıp söylediğin oldu mu?

Evet, Gaslight’ta söyledim. Uzun zaman önceydi... Wha?’da da çalmıştım... Orada öğleden sonraları çaldım, oradaki bir herif için harmonika çaldım... bana bir dolar verirdi. Onunla her gün öğleden sonra ikiden itibaren gece 8:30’a kadar çalıyorduk... Bana bir dolar verirdi, artı çizburger.

Peki seni rock & roll’dan folk müziğe ne attı?

O şekilde bir atlama olmadı.. bu sadece bir tür... bilmiyorum. Yaptığım şeye bir isim vermiyordum. Rock & roll söylemiyordum.Muddy Waters şarkıları söylüyordum, kendi yazdığım şarkılar vardı ve Woody Guthrie şarkıları söylüyordum.. ayrıca Hank Williams şarkıları... Johnny Cash..

The Essential Interviews
DYLAN ON DYLAN
Edited by Jonathan Cott
Çeviri Bülent Çallı

Kabukları Üzerinde

2009-08-07T10:38:00.000-07:00

Bob Dylan: Diğerlerinden Farklı bir Folk-Rock Stilisti

20 Yaşındaki Şarkıcı Gerde’s Club’ın Yeni ve Parıldayan Yüzü

Yazan Robert Shelton

Folk müzikte yeni ve parlak bir yüz Gerde’s Folk City’de karşımıza çıkıyor. Henüz sadece 20 yaşında olsa da, Bob Dylan Manhattan’daki kabarelerde aylardan beri çalan en farklı stilistlerden biri olmayı başardı.

Bir beatnik ile kilise korosu çocuğu arasında birşeye benziyor Dylan, tablolardaki melekleri anımsatan bir tipi ve siyah bir Huck Finn kadife şapkayla bir kısmını örttüğü bulaşık süngerine benzeyen karmaşık saçları var. Giydiği kıyafetlerin bir terziden geçmesi gerekiyor belki ama gitarını, harmonikasını ya da piyanoyu konuşturduğunda ve onları hatırlayabildiğinden daha da hızlı yeni şarkılar yazmaya başladığında şüphe yok ki yeteneği ile parıl parıl parıldıyor.

Bay Dylan’ın sesi için güzel hariç, herşey denilebilir. Bilinçli olarak verandasında eliyle kurduğu melodilerde güneyli tarlaların ham güzelliğini yakalayama çalışıyor. Notalarının kabukları üzerinde bırakılmış ve adamı dağlayan bir yoğunluk şarkılarının içine işliyor.

Yavaş- Çekim Ruh Hali

Dylan hem komedyen hem de trajedyen. Kırsal kesimde turneye çıkmış bir vodvil aktörü gibi, bir sürü matrak müzikal monologlar sunuyor: “Talking Bear Mountain” bir gezi teknesindeki aşırı kalabalığı hicvederken, “Talking New York” ün kazanırken yaşadığı kendi sıkıntılarını satirize ediyor. “Talking Havah Nagilah” da ise folk-müzik çılgınlığını ve bir şarkıcı olarak kendini alaya alıyor.

Ciddiyet damarına basıldığında ise, Dylan ağır çekim bir filmi oynatıyor gibi görünüyor. Esnetilmiş cümleler öyle bir çekiliyor ki ortadan kopup, kırılacaklarını düşünmeye başlıyorsunuz. Kafasını ve vücudunu sallıyor, hülyalı bir biçimde gözlerini kapatıyor, sanki kelimeleri, o ruh halini arar gibi kem küm ediyor ve sonra kelimeyi ve ruh halini yakalayarak bu gerilimi hayırsever bir tavırla dağıtıyor.

...

Robert Shelton

BOB DYLAN The Early Years - A retrospective

Edited by Craig McGregor

Çeviri: Bülent Çallı

Gece yarısı... Bütün Ajanlar...

2009-05-18T15:55:00.000-07:00

Desolation Row
Highway 61 Revisited
1965

Blogumuza adını da veren bu şarkı Dyla'nın yazdığı en büyük şarkılardan bir tanesidir. Şarkı hakkındaki efsanelere veya sözlerinin şiirselliğine daha sonra yer vereceğim. Bugün için ilgimi çeken kısmı, Dylan'ın tamamen elektrik gitara geçerek, eski hayranları tarafından dışlandığı ve ihanetle suçlandığı muhteşem albümü Highway 61 Revisited'in son şarkısı ve tek akustik şarkısı olmasıdır. 11 dakika 21 saniye boyunca tek bir elektrik gitar duyulmaz. Bob Dylan'ın efsanevi sesine akustik gitarda Charlie McCoy eşlik eder. Şarkı 4 Ağustos'da kaydedilmiştir. Rolling Stone dergisi şarkıyı gelmiş geçmiş en iyi 500 içinde 185. sırada işaretler.

Bob Dylan Özel

2009-05-12T04:17:00.000-07:00

Acapulco'ya Gidiyorum

2009-05-12T03:34:00.000-07:00

Goin' To Acapulco
The Basement Tapes
1975

Acımasızdır hayat ama ne olmuş yani. Herkes karnını doyurmak zorunda bir şekilde . Ben de herkes gibiyimdir aslında, payıma düşen için çabalamam gerektiğinde.

Kubist?

2009-05-12T03:06:00.000-07:00

Tangled Up In Blue
Blood On The Tracks
1975

Tangled Up In Blue bazı kaynaklara göre Bob Dylan'ın yazdığı çok boyutlu (multi-dimentional) şarkılara çok iyi bir örnek. Belirli bir zaman ve uzay tanımının olmadığı bu şarkı sözlerinin ilham kaynağının aldığı resim dersleri ve de bazı Kubist ressamlar olduğu söylenir. Bu şarkılar kubist resimler gibi anlattığı hikayedeki birden fazla perspektife tek ve düz bir bakış açısından yaklaşıyor. 1978'de Dylan bir röportaj sırasında şunları söylemiş. "Burada farklı olan şey şarkı sözlerinde bir düzen olması ama zaman duygusunun hiç olmaması. Buna en ufak bir zöen bile gösterilmemesi. Sanki geçmişi, geleceği ve şimdiki zamanı aynı odaya koymuşsun gibi ve olmadığını hayal edebileceğin çok az şey var." Bana göre Tangled Up In Blue bu tarz yazılmış şarkıların içerisinde yer alabilir şüphesiz ki. Ancak zaman ve mekan duygusunu Tangled Up In Blue'dan çok daha güçlü biçimlerde dışlayan şarkılar da var. Groom Is Still Waiting At The Altar, Stuck Inside Mobile With The Memphis Blues Again ya da Jokerman gibi. Tangled Up In Blue daha çok bir film tretmanı gibi gelir bana ve çok rahatlıkla bir hikayeye ya da bir filme dönüştürülebilir diye düşünüyorum. Üstte anlattıklarımın aksine kronolojik bir akış duygusu var şarkıda. Belki de bazı satırlar arasındaki zaman tutarsızlıkları üstteki değerlendiremelere neden olmuştur. Son kıtada "So now I'm goin' back again, I got to get to her somehow," derken bir kaç satır sonra bir anda "But me, I'm still on the road Headin' for another joint" demesi gibi. Aslında bu da çok büyütülmemesi gereken ve doğrusunu söylemek gerekirse zaten hazırlıklı da olmamız gereken Dylanesk bir tutarsızlıktır olsa olsa.

Isaiah 21:5-9

2009-05-04T23:52:00.000-07:00

All Along The Watchtower
John Wesley Harding
1967

Şarkı ilk kaydedildiğinde takvimler 6 Kasım 1967'yi gösteriyordu ve Bob Dylan bas gitarist Charlie Mc Coy ve davulcu Kenneth Buttrey ile birlikte Nashville; Tennessee'deki Columbia A stüdyosundaydı. Ünlü yapımcı Bob Johnston'da oradaydı. Sessiz sakin bir folk parçası olarak şarkıyı kaydettiler. Şarkı Dylan'ın meşhur motorsiklet kazası sonrasındaki iyileşme süreci sırasında yazılmıştı. Yatakta geçen günler boyunca ailesi Dylan'ın başında ona İncil'den bölümler okumuşlardı. Bu şarkının da İncil'deki İşaya Kitabınının (Book Of Isaiah) 21. bölümündeki 5 ila 9. satırlarından esinlenildiğine inanılmaktadır.

"Prepare the table, watch in the watchtower, eat, drink: arise ye princes, and prepare the shield./For thus hath the Lord said unto me, Go set a watchman, let him declare what he seeth./And he saw a chariot with a couple of horsemen, a chariot of asses, and a chariot of camels; and he hearkened diligently with much heed./...And, behold, here cometh a chariot of men, with a couple of horsemen. And he answered and said, Babylon is fallen, is fallen, and all the graven images of her gods he hath broken unto the ground. "

Subterranean Homesick Blues

2009-05-04T23:42:00.000-07:00

Subterranean Homesick Blues
Bringing It All Back Home
1965

Subterranean Homesick Blues 1965'te yayınlandı ve Billboard Hot 100 listesinde ilk 40'a giren ilk Bob Dylan şarkısı oldu. Ayrıca İngiltere listelerinde ilk 10'a girmeyi başarmıştı. Dylan'ın ilk elektrikli şarkılarından biridir. Meşhur klibi aslında D.A.Pennebaker'in Don't Look Back adlı belgeselinden bir bölümdür.

With God on Our Side

2009-05-04T23:32:00.000-07:00

With God on Our Side
The Times They Are A-Changin'
1964

Bob Dylan bu şarkıyı ilk kez 12 Nisan 1963'te New York'taki ilk The Town Hall konserinde seslendirdi.

Geceyarısı Kovboyu

2009-05-04T03:29:00.000-07:00

Lay Lady Lay
Nashville Skyline
1969

Lay Lady Lay hakkında söylenecek çok şey var. Bu seferlik basit bir hikaye ile başlayayım. Lay Lady Lay şarkısı aslında John Schlesinger'in 1969'da çektiği ve başlıca rollerde Dustin Hoffman ve Jon Voight'in yer aldığı "Geceyarısı Kovboyu - Midnight Cowboy" adlı filmin soundtrack albümü için yazılmıştı. Fakat zamanında yetiştirilemeyince şarkı filmde yer alamadı.

Üstteki fotograf ise Google'da lay lady lay ile yapılan imaj araması sırasında çıkan ilk üç fotograftan bir tanesi. Andre-Batista adlı Flickr kullanıcı tarafından Lay Lady,Lay... adıyla yüklenmiş.

Önce The Byrds

2009-05-04T03:20:00.000-07:00

Mr.Tambourine Man
Bringing It All Back Home
1965

Bob Dylan Mr. Tambourine Man'i yazdığında, daha sonra bu şarkının da yer alacağı bir albüm olan 1965 tarihli Bringing It All Back'i yayınlamadan önce albümün prodüktörü olan Tom Wilson ile 1964 Aralık ayında bir demo hazırladılar. Bu demo şarkının The Byrds yorumuna da ilham kaynağı olan demodur. Şarkı Dylan'ın albümünde yer almadan önce The Byrds tarafından 20 Ocak 1965'te kaydedildi ve Billboard Hot 100 listesinde 1 numara oldu.

Yağmura Geri Dönüş

2009-05-04T02:52:00.000-07:00

You're a Big Girl Now
Blood On The Tracks
1975

1966'daki Blonde On Blonde'ta yer alan efsanevi Just Like a Woman Bob Dylan'ın yazdığı en sarsıcı aşk şarkılarından bir tanesiydi. Daha ilk sözünden başlayan ve sizi içine alan bir acı hissi ve metanet duygusu vardır o şarkıda. "Nobody feels any pain Tonight as I stand inside the rain." 1975'teki You're a Big Girl Now aynı güçte bir şarkı olmasa da yeniden yağmurun altına götürüyor dinleyeni: "I'm back in the rain"
1966'daki sözleri yazarken, Bob Dylan sahiden de o aşk acısı ile yağmurun altındaymış demek ki. Sadece şarkı sözü olsun diye yazdığında, 10 yıl sonra yeniden yağmurun altında olduğunu hatırlamazsın.

Kendime Bir Kulübe Yapacağım Utah'ta

2009-04-28T02:30:00.000-07:00

Sign On The Window
New Morning
1970

Kaçmak isteyen bir Bob Dylan tüm seçenekleri masaya sermektedir. ‘Build me a cabin in Utah / Marry me a wife, catch rainbow trout / Have a bunch of kids who call me Pa . . .’ Evlenip çoluk çocuğa karışmak bir çözüm olabilir mi? Buna kendisinin de inanmadığı çok açık. ‘That must be what it’s all about / That must be what it’s all about’. Kendisini ikna çabasının bir ürünü olarak gelen tekrarlar ve sonunda alaycı bir oh çekiş.

Soy Bomb'a Ne Oldu?

2009-03-13T04:18:00.000-07:00

Love Sick

Time Out Of Mind

1998

Love Sick şüphesiz ki Dylan’ın son döneminde yaptığı en göz alıcı şarkılardan bir tanesi. Bu şarkı hakkında daha sonra da yazacağım. Ancak bu sefer internette okuduğum bir hikayeyi aktarmak istiyorum. Bob Dylan 1998 Grammy Ödülleri töreninde (Dylan, Time Out Of Mind ile yılın albümü ödülünü almıştı o gece) bu şarkıyı canlı çalarken sahneye üstteki fotografta da görülebileceği üzere göğsüne Soy Bomb yazmış bir adam fırlıyor, dans ediyor, grubu rahatsız ediyor ve derken güvenlik görevlileri tarafından karga tulumba sahnenin dışına taşınıyor. Anlatılana göre Soy (Soya yani) yoğun besinli bir hayatı, Bomb ise bildiğimiz patlayıcı, yok edici gücü temsil ediyor. Yani sahneye fırlayan adam göre sanat da böyle olmalı. Yoğun, değişebilir ve yok edici bir hayat. Demek isteniyor ki bu kişi vücuduna Soy Bomb yazarak günümüzdeki lezzeti az müzik dünyasına bir tepki olarak “kişinin spontane infilakını” temsil etti. Yerinde bir tepki ama Dylan’a ve Love Sick’e bunu yapmamalıydı. Daha sonra, 2005 yılında Eels grubu Blinking Lights and Other Revelations albümünde Whatever Happened To Soy Bomb adlı bir şarkıya yer verdi.

How Does It Feel?

2009-03-13T03:51:00.000-07:00

Like A Rolling Stone
Highway 61 Revisited
1965

Like A Rolling Stone bütün müzikal değerlerinin yanı sıra Dylan’ı peygamberlikten hainliğe oradan da yeniden peygamberliğe taşıyan bir şarkıdır. Yayınlandığı dönemde gençliklerini yaşayan pek çok sanatçı bu şarkıdan derin etkilendiklerini anlatırlar. Mesela Bruce Springsteen’e göre ki bu şarkıyı annesiyle arabada radyodan dinlemiştir, şarkının hemen başındaki trampet vuruşu birisinin aklınızın kapısına bir tekme atıp içeri girmesi gibidir. Bu şarkı Highway 61 Revisited albümünden çıkan bir single olarak yayınlanana değil Dylan folk müzik dünyasında zirvede olan ve herkesi peşinden sürükleyebilecek bir ikondu. Folk müzik Amerika Birleşik Devletlerinde o dönemin çalkantılı politik ve sosyal yaşamı içerisinde dürüstlüğün, gerçek olmanın bir tür son kalesi, Alamo’su olarak algılanıyordu. Bu kitleye göre pop müzik akımları, elektrikli müzik endüstriyel, manipulatif ve kandırmaya yönelikti. Bu Alamo’nun en sıkı Davy Crockett’i ise tabii ki Bobby Dylan’dı. O nedenle bu elektrikli albümün çıkış parçası olan Like A Rolling Stone Bob Dylan’ın peşinden sürüklenen Folk Müzik halkına ihanetinin (!) simgesi olarak tarihin o renkli duvarında ıslanmış ve yırtılmış bir afiş gibi uzun süre asılı kalmıştır. İlk çalındığı salonlarda toplanıp yuhalayanlar olacak (yalancılar, size inanmıyorum!) Daha sonra nereye koyacaklarını şaşıracaklar. Şarkı müzik dünyasını, akımları ve de elbette ki insanların her şey hakkındaki (müzik, Dylan, ihanet, yol göstermek) düşüncelerini değiştirecek. Çok sonra da Rolling Stone dergisi tarafından tüm zamanların en iyi şarkısı olarak taçlandırılacak ve kimse de buna itiraz edemeyecek.

Nereden Sevdim Sara'yı

2009-03-13T03:24:00.000-07:00

Broke Down Engine
World Gone Wrong
1993

Bob Dylan’ın pek sevdiği Blind Willie McTell’in versiyonundan yola çıkarak 1993’te World Gone Wrong albümünde yer alan bu şarkı yine Bob Dylan’a göre bir Blind Willie McTell başyapıtıdır. McTell 1931’de yaptığı kayıtta “What makes me love my woman: / She can really do the Georgia crawl” şeklinde olan sözleri, bir tesadüf eseri 1933’teki yeniden yapılan kayıtta (Broke Down Engine No.2) “What make me love little Sara, she can do the Georgia crawl” şeklinde söylemektedir. Sara’nın gelişi çok önceden haber verilmiş gibidir Dylan’a.

Johanna'nın Hayaleti

2009-03-11T12:48:00.000-07:00

Visions Of Johanna
Blonde On Blonde
1966

Johanna da kim? Yazılmış en güzel şarkı sözü olduğu iddia edilen Visions of Johanna’nın baş karakterinin kim olduğu hakkında pek çok görüş var. Benim aklıma bu gece itibariyle bir tanesi takıldı. Johanna’nın İbranice dilinde Cehennem anlamına gelen Gehenna kelimesine bir gönderme olabileceğini iddia edenler var aramızda. Fonetik bir benzerlikten yola çıkılarak ulaşılmış olmalı buna ki Johanna- Gehenna arasında enfes bir benzerlik var. Hele de her kıtanın sonunda söylenenleri şarkının sürrealist havasına uyarladığımızda olur gibi duruyor. “But these visions of Gehenna, they make it all seem so cruel” Bob Dylan gibi bir adam cehennem hakkında bunları düşünebilir ve Cehennemin görüntülerine (visions of gehenna) bir John Milton ya da Dante kadar yaklaşabilir. Ancak bu tez bir yerde çöküyor. Çöktüğü yere gelmeden önce de şunu da düşünmek gerek elbette. Şarkının sözleri her ne kadar sürrealist bir örgüye sahip olsa da anlatılanlar bir yaşanılmışlık platformunda sunuluyor bize. Mona Lisa’dan elektriğin hayaletine, sonsuzluğun yargılanmasından, selamete kadar bazı öbür dünyaya ait olduğu düşünebileceğimiz öğelere rastlasak da bunları Johanna adlı kadının uzağında geçirdiği günleri anlatan çok bilmiş bir adamın yazdığını görmek o kadar da zor değil. Belki de uyuşturucların ve de muhakkak ki Johanna’nın etkisi altında bir adam… Ve derken şarkıda Louise'nin Johanna'nın burada olmadığını açıkça ve veciz bir şekilde ortaya koyması Johanna'nın gerçek bir kişi olduğunu bize daha henüz ikinci kıtada açıklıyor. (Louise, she's all right, she's just near She's delicate and seems like the mirror But she just makes it all too concise and too clear That Johanna's not here)

Öte yandan İbranice Cehennem demek olan Gehenna kelimesinin ve dolayısı ile Johanna'nın.bizim dilimizdeki Cehennem kelimesine benzerliği ne kadar dikkat çekici.